• ­Sztarbała G., Sztarbała E.:  Dobór scenariuszy do wymiarowania i oceny systemów wentylacji pożarowej obiektów budowlanych, W: Materiały konferencyjne Seminarium naukowo – technicznego SITP „Ochrona przeciwpożarowa w budownictwie”, pp. 42-48. 2015

Celem artykułu jest prezentacja problematyki doboru scenariuszy niezbędnych do wymiarowania i oceny systemów wentylacji pożarowej obiektów budowlanych, a w szczególności przestrzeni handlowo - usługowych. Prawidłowo zdefiniowane scenariusze w fazie projektowania systemu wentylacji pożarowej pozwalają na osiągnięcie stawianych celów, jakimi są: zapewnienie na drogach ewakuacji warunków umożliwiających ewakuację ludzi oraz wspomaganie działań ratowniczo – gaśniczych.
Obecnie, w ramach grupy roboczej TC191/SC1/WG5 Design and calculation methods for smoke and heat exhaust ventilation systems europejskiego Komitetu Normalizacyjnego, której przewodniczy dr inż. Grzegorz Sztarbała, prowadzone są prace nad zdefiniowaniem jednorodnych i przejrzystych warunków początkowych i brzegowych do wymiarowania systemów wentylacji pożarowej. Prace te stanowić będą trzon opracowywanego przez grupę roboczą WG5 projektu normy TR/TS/EN 12101-12 Smoke and heat control systems — Part 12: Functional requirements and calculation methods for smoke and heat exhaust ventilation systems, employing time-dependent design fires.

 

  • ­Sztarbała E., Sztarbała G: Systemy wentylacji pożarowej tuneli drogowych. Chłodnictwo i Klimatyzacja. nr 5/2015. pp. 78–82. 2015; www.chlodnictwoiklimatyzacja.pl

Dobór odpowiedniego systemu wentylacji stanowi o stanie środowiska w tunelu w warunkach normalnej eksploatacji oraz w warunkach pożaru. Dokonując wyboru systemu wentylacji, należy zwrócić szczególną uwagę na zakres jego stosowania oraz wymagania, jakie należy spełnić, aby system mógł skutecznie funkcjonować. Obecnie głównym kryterium wyboru rodzaju zastosowanego w tunelu systemu wentylacji jest jego długość. Prowadzone badania wskazują na konieczność uwzględnia dodatkowych czynników, takich jak: lokalizacja tunelu, natężenie ruchu, rodzaj pojazdów, jakie będą się poruszały w tunelu, wpływu wiatru i innych.    

 

  • ­Sztarbała E., Sztarbała G: Systemy mechanicznej wentylacji wzdłużnej tuneli drogowych w warunkach pożaru. Chłodnictwo i Klimatyzacja. nr 8/2015. pp. 91–95. 2015; www.chlodnictwoiklimatyzacja.pl
    ­

Niniejsza publikacja dotyczyć będzie jednego z najczęściej stosowanych systemów wentylacji tuneli drogowych i kolejowych, w tym metra, tj. systemu mechanicznej wentylacji wzdłużnej w warunkach pożaru. System wentylacji wzdłużnej w warunkach normalnej eksploatacji ma za zadanie obniżenie stężenia zanieczyszczeń gazowych. W warunkach pożaru system wentylacji odpowiedzialny jest za skuteczne odprowadzanie dymu i ciepła gwarantujące możliwość ewakuacji osób znajdujących się w tunelu oraz wspomaganie prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych. Spełnienie tych wymagań uzyskuje się przez zapewnienie właściwego, pod względem prędkości i kierunku, przepływu powietrza w tunelu, wywołanego pracą urządzeń wentylacyjnych.

 

  • ­Sztarbała E., Sztarbała G: Wykorzystanie metod obliczeniowej mechaniki płynów (CFD) do opracowania koncepcji systemu wentylacji pożarowej tunelu drogowego. Chłodnictwo i Klimatyzacja. nr 5/2016,  pp. 76 - 80; 2016 www.chlodnictwoiklimatyzacja.pl

W niniejszej pracy przedstawiono wyniki obliczeń numerycznych rozprzestrzeniania się dymu i ciepła w odniesieniu do niezagłębionych, krótkich tuneli drogowych o przekroju prostokątnym wentylowanych naturalnie. Obliczenia numeryczne przeprowadzono w sposób pozwalający na jednoczesne uwzględnienie oddziaływania wiatru i warunków pożaru. Struktura oddziaływującego na tunel wiatru została opisana profilem logarytmicznym, zaś pożar za pomocą modelu objętościowego. Rozważana w pracy prędkość wiatru wynosiła 4,0 m/s, zaś przyjęte moce pożaru odnosiły się odpowiednio do pożaru jednego samochodu osobowego, jednego samochodu typu „van” oraz jednego autobusu. Wyniki przeprowadzonych badań wykazały, że zjawisko stratyfikacji dymu w tunelach wentylowanych naturalnie występuje tylko w warunkach bezwietrznych a system wentylacji naturalnie nie jest w stanie zapewnić wymaganego poziomu bezpieczeństwa pożarowego.

 

  • ­Sztarbała G., Sztarbała E.: Analiza rozwoju pożaru w pomieszczeniu mieszkalnym oraz analiza rozprzestrzeniania się dymu i ciepła w obrębie dróg ewakuacyjnych budynku średniowysokiego – wyniki badań w skali rzeczywistej, obliczeń numerycznych oraz testów z ciepłym dymem , W: Materiały Konferencyjne: Seminarium naukowo – techniczne SITP „Ochrona przeciwpożarowa w budownictwie”, pp. 73-87. 2016

Analiza rozwoju pożaru w pomieszczeniu zamkniętym oraz zjawisk mu towarzyszących stanowi podstawę tworzącej się nowej dyscypliny naukowej, znanej pod nazwą inżynieria bezpieczeństwa pożarowego. Badania rozwoju pożaru w obiekcie budowlanym, czy jego części, jaką może być pomieszczenie, prowadzone są zarówno w skali modelowej, jak i w skali pełnej. Obecnie coraz częściej wykorzystuje się do analizy rozwoju pożaru również metody komputerowe, a w szczególności metodę obliczeniowej mechaniki płynów (CFD).
W bieżącym roku, 2016, od kwietnia do września w ramach projektu badawczego „Bezpieczna ewakuacja” w Sosnowcu przeprowadzono cztery pożary testowe w pełnej skali, których celem było pozyskanie danych, dotyczących m.in.: rozwoju pożaru, rozkładu temperatury w pomieszczeniu badawczym oraz w obszarze poziomej drogi ewakuacji, temperatury mieszaniny dymu i powietrza wpływającej do przestrzeni pionowej drogi ewakuacji (klatki schodowej). Podczas pożarów testowych analizowano również możliwe sposoby usuwania mieszaniny dymu i powietrza z klatki schodowej oraz ich skuteczność funkcjonowania. Należy podkreślić fakt, że jest to pierwszy znany autorom przypadek, w którym cztery pożary testowe zostały przeprowadzonych w tym samym pomieszczeniu badawczym, z powtarzalnym wyposażeniem. Szerszy opis przeprowadzonych badań znajduje się w dalszej części publikacji.

 

  • ­Sztarbała G.: Jak projektować przedsionki przeciwpożarowe?, W: Cyrkulacje nr 40, pp. 52. Lipiec 2017

Zgodnie z § 232 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2015 r. poz.1422), każdy przedsionek przeciwpożarowy powinien być wentylowany co najmniej grawitacyjnie. Poniżej przedstawiona metodyka projektowania nie dotyczy przedsionków przeciwpożarowych przyległych do klatek schodowych, które wyposażone są w system zapobiegania zadymieniu. W przypadku przedsionków, w których wymagana jest co najmniej wentylacja grawitacyjna, najlepszym rozwiązaniem projektowym byłoby zapewnienie dostarczania powietrza wentylacyjnego, grawitacyjnie lub mechanicznie, bezpośrednio z otoczenia. W tym przypadku wymagany jest odrębny szacht wentylacyjny lub inne rozwiązanie techniczne, w przypadku przedsionków z co najmniej jedną ścianą zewnętrzną.
Dopuszczalnym rozwiązaniem technicznym jest dostarczenie powietrza do przedsionka przeciwpożarowegoz przestrzeni klatki schodowej. W tym przypadku projektuje się w ścianie, między przedsionkiem przeciwpożarowym a klatką schodową, wentylator nawiewny, odrębnie dla każdego przedsionka przeciwpożarowego.
Zastosowany wentylator nie musi mieć klasy skuteczności działania w wysokiej temperaturze, jednakże z uwagi na wymagany okres działania musi być zasilany sprzed przeciwpożarowego wyłącznika prądu (PWP) zespołem kablowym o klasie podtrzymania funkcji elektrycznych co najmniej E 60. Ponadto od strony przedsionka przeciwpożarowego, przed wentylatorem należy zainstalować przeciwpożarową klapę odcinającą o klasie odporności ogniowej co najmniej EIS 60, wyposażoną w mechanizm topikowy o temperaturze wyzwalania wynoszącej 72°C.
W przypadku wyboru rozwiązania z nawiewem mechanicznym powietrza do przedsionka przeciwpożaro-wego konieczne jest określenie minimalnej wymaganejwydajności wentylatora nawiewnego. Mając na uwadze cel, jakiemu ma służyć wentylacjaprzedsionka, tj. w warunkach normalnej eksploatacji ograniczenie napływu zanieczyszczonego powietrza do przestrzeni przedsionka przeciwpożarowego, a w warunkach pożaru ograniczenie nadmiernego napływu dymu. ...

 

  • ­Sztarbała E., Sztarbała G.: Zasady wymiarowania systemu mechanicznej wentylacji wzdłużnej tuneli drogowych , W: Cyrkulacje nr 41, pp. 38-44. Wrzesień 2017

Jednym z najczęściej stosowanych systemów wentylacji tuneli, zarówno drogowych, jak i kolejowych, jest system mechanicznej wentylacji wzdłużnej, zazwyczaj stosowanyw tunelach, w których ruch pojazdu w danej nawie odbywa się w jednym kierunku.
Mechaniczna wentylacja wzdłużna może być również stosowana w tunelach jednonawowych z dopuszczonym ruchem pojazdów w dwóch kierunkach, jednakże wymaga to szczególnej uwagi i analiz na etapie opracowywania programów funkcjonalno-użytkowych i opracowywania projektu systemu mechanicznej wentylacji wzdłużnej.
System mechanicznej wentylacji wzdłużnej, jak i pozostałe systemy wentylacji stosowane w tunelach, mają za zadanie w warunkach normalnej eksploatacji obniżyć stężenia zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz zapewnić wymagany zasięg widzialności. Natomiast w warunkach pożaru system powinien zapewniać możliwość bezpiecznej ewakuacji ludzi oraz wspomagać prowadzenie działań ratowniczo-gaśniczych przez straż pożarną. Jednakże należy pamiętać, że sama zasada działania systemu wentylacji wzdłużnej jest inna niż przy systemach wentylacji naturalnej oraz systemach mechanicznej wentylacji poprzecznej, a polega na przemieszczaniu mieszaniny dymu i powietrza całym przekrojem tunelu w kierunku jednego z portali.

© 2017 ARDOR Wszelkie prawa zastrzeżone | Realizacja: Agencja Interaktywna Joomedia Tworzenie stron Joomla

Do góry